اونهایی که به من لطف روز افزون دارن و منو شرمنده ی محبتشون کردن .چند تایی از دوستای گلم میخواستن هویت منو بدونن .ببینن من پسرم یا دختر ،از اونجایی که تو دنیای نت هرکسی هر جور که دوست داره خودش و معرفی میکنه منم میگم من نه دخترم نه پسر یه انسان آزاده ام ومشتاق دوستی با تک تک شما عزیزان .شما بنا بر دیدگاه خودتون میتونین منو دختر بدونین یا پسر آزادین.اصلآ تو این وبلاگ آزادی کامل برقراره .برای من مهم اینه که اونی که صداش میکنم جوابمو بده فرقی هم نمیکنه جنسیتش چی باشه .پس مهم نیست من رویا باشم راضیه ،سامان یا سهیل مهم اینه که قلبم برای تک تک شما به صدا در میاد ودست دوستی رو به سوی شما درازمیکنم تا دست سردم و تو دستای گرمتون بگیرین و دنیای شادی برای هم بسازیم . 

                                               دوستدار همگی شما                                               

                                                                  غروب 

برای دیدن آپ جدید به پائین نگاهی

بیاندازید                                                 

باور کن ...

باور کن که هر شکست مقدمه وپلی است برای پیروزی ...

باور کن که شهامت قبول شکست نیز آغاز راهیست برای رسیدن به موفقیت...

باورکن که باور شکست تلخ بازم شروع يه مبارزه است...

شاید تمامی زندگی ما انسانها به نوعی مبارزه است...

تا حالا ديده بودی کسی که همه ی عمرش رو توی مبارزه باشه!؟

چند روز پيش از يه حرف دلم خيلی گرفت‌ : يکی بهم گفت به همين سادگی... !!!

نمی دونم اين ساده بود !؟ اگه اين ساده بود پس سخت را چطور بايد تحمل کرد ؟؟

گاهی شکستن دلی کمتر از آدم کشی نيست!

شنيديد می گن از صدای سخن عشق نديدم خوشتر... راست می گن صداش خيلی زيباست ولی اگه بشنويش...بعضی ها که اصلا دلشون نمی خواد صداش رو بشنون ... بعضی ها می خوان ولی برای شنيدنش هيچ تلاشی نمی کنن و عده ای هم می خوان و تلاش هم ميکنن ولی هيچ وقت نمی شنون چون کم شدن آدمهايی که بخوان عشق رو فرياد بزنند ... از اين ميترسم که عشق چند صباح ديگه مثل خيلی چيزا که فراموش شد از ياد بره ... نميدونم اون موقع اسم لرزيدن دل رو چی ميزارند؟ اسم از خود گذشتن ها و درد  کشيدن ها رو چی ميزارن ... اصلا شايد تا اونموقع ديگه اين واژه ها معنی نده و جاش رو داده باشه به تکنولوژی يا بهتره گفت بی عاطفگی...!

سخته يکی بهت بگه ستاره شو بچينمت

يه کم که بگذره بگه ، ديگه نيا ببينمت ! 

بهانه هايم را نخوان ولی می نويسم ، نه برای تو ، برای خودم :

بذار يواش شروع کنم ، سلام گلم ، هم نفسم

آرزوهام راضی شدن ، ديگه بهت نمی رسم

ديگه باورم شده همه چيز ... خيالت راحت باشه ...اين خيسی گونه هام هم ديگه اسمش دلتنگی نيست ، نميدونم اسمش رو ميشه چی گذاشت ولی يه چيزی شبيه آخر قصه ها يی که تا آخرين خطش تصور نمی کردی اينطوری تموم بشه ولی يه دفعه می بينی نوشته پايان... ولی اونم قشنگه مگه نه؟خودت ميدونی از نظر من هيچی بد نمی شه حتی رسيدن به واژه ی پايان ! گلايه نمی کنم ، بازم می گم شکرت... اونی که اين سرنوشت رو نوشته هر چی باشه بيشتر از تو دوستم داره ...  آخ ببخشيد يادم رفته بود که تو منو دوست نداشتی!!!

سکوتم از رضايت نيست دلم اهل شکايت نيست!

راضی نيستم ولی آدم که نبايد هميشه راضی باشه . درسته از اين صفحه تقدير دلم گرفته ولی خوب هنوز دارم برگ هايی رو که دلم رو خوش می کنن ! تو اين مدت نبودت ياد گرفتم دلم رو به همون برگ ها پيوند بزنم . صفحه های تو رو هم پاره نکردم ولی گذاشتمشون کنار!

نه تبعیدشون کردم به یه جای دور از دسترس. اينطوری بهتره ... خودت خواستی مگه نه؟

                             چه سخته خنجر از دست دوست خوردن ودم نزدن

حرف آخر‌ :

نرنجم که با ديگری خو کنی

تو با من چه کردی که با او کني!؟

                            تقدیم به تمامی مادران ایران زمین

وقتی بر گذشته ی خود مینگرم وجودی پر ارزش بر لحظات زندگی کودکی ام نقشی جاودانه زده است .این چهره ی ملکوتی مادر است که در جای جای زندگیم با قامتی سر افراز ایستاده ... عزیز من ای مادرم ،ای اقیانوس بی انتها ،همیشه میگفتی که بودنت در بودنم خلاصه میشود .چگونه در وصف ایثارگریهایت بسرایم که نه قلم را یارای نوشتن است و نه زبان را یارای بازگویی  محبت تو .با من چون دوستان دیرینه سخن میگویی ...

من از حلاوت و شیرینی سخنانت لذت میبرم .گفتی که همیشه در راهی که حق است قدم بردارم و من به گوش جان شنیدم ،غزل چشمانت لبریز از مهر است و مهربانی در برابر قلب پر عطوفت تو گمنام بوده است .

مادر ای مهربان وای بیقرار لحظه لحظه ی زندگیم چگونه میتوان حتی لحظه ای از راز و نیازت را با او که ناظر اعمال و رفتارم بوده فراموش کنم .آنزمان که از خدا میخواستی تا در کوره راه های زندگی مرا یاری کند ومشعل فروزان لحظات تاریکم گردد ...

مادرم تلخی روزگار را کشیده ای وآنرا به حلاوت و شیرینی یک تجربه برایم تبدیل کردی.صدای پای تو سکوت تلخ و تنهایی هایم را در هم میشکند ،از قامت افراشته ی توست که سرو ها ی سر به فلک کشیده ایستادگی را به ودیعه گرفته اند ،مادرم ای سرو قامت من ،ای همدم شبهای بیماریم ،ای مونس لحظه های تنهائیم و ای ...

 تا من هستم و نفس هست :

                                      ((دوستت دارم ))

  روز مادر بر تمامی مادران میهن عزیزم ایران مبارک باد

تقديم به مهربانترين، خواستني ترين و دوست داشتني ترين

مخلوق آفريدگار

اي تمامي دلبستگي ها، اي معناي همه ي لحظات از دست رفته و

نيامده ي زندگي و اي بيكران ترين درياي محبت به تو و به همه ي

خوبي هايت عادت كرده ايم.

اي تنها دليل براي طراوت وجود خسته، اي عمق سبزترين نگاهها و

اي زلال معصوم، تو را با تمامي احساسمان عجين ساخته ايم و

اكنون حتي يك لحظه نبودنت دردي طاقت فرسا را برايمان به

ارمغان مي آورد.

اي كه هميشه آغوشي از عشق در كوله بارت پنهان داري، اي كه

طلوعي تازه در ميان اين غروب هاي پي در پي تكرار هستي و اي

كه طعم شيرين نامت را همواره به همراه مي آوري، در حجم

سكوت تمامي لحظه هاي دوري تو، ميان حياط دل به انتظار باران

مهرباني ات مينشينيم و صبر مي كنيم تا دوباره در آينده اي نزديك

صداي قدمهاي استوارت را از پشت در خانه ات كه در اعماق قلب و

جانمان قرار گرفته، بشنويم.

((فريبا، فرشيده، سعيد، كيا، غروب، اميد، رضا ، مرضیه و سبا))

سبا جان ، هر روز روز تولد توست . تولد تو تولد همه خوبیهاست . زیباترین گل های دنیا تقدیم به تو به خاطر قشنگترین روز دنیا 25 خرداد که سالروز تولد توست .

سعید و سبای عزیز تولدتون مبارک . امیدوارم ۱۲۰ ساله بشید و جمع خانوادگیتون همیشه به شادی برقرار باشه

 فرشیده و کیانوش عزیز  که یه مدتی در بین ما نبودند .به افتخار بازگشت این دو عزیز  دوست داشتنی ستادمون رو گل بارون میکنیم 

آب را از چه میجویی؟

از چشمه ،باران،دریا

جستجو نکن که زلال ترین قطره ی هستی را محبوبم برای خداحافظی از چشمان نازنینش فرو ریخت و من سخت ترین لحظه ی عمرم را با گرمترین بوسه ی او پیوند دادم ،تا بدانم تلخی وداع را چاره ای جز شیرینی عشق نیست اما چه سود...

زیر سایه ی درخت نشسته بود .گویا سالهاست که آنجا را برای زندگی خویش بر گزیده است .به دور دست ها خیره شده بود ،به سویش رفتم لبخندی گذرا بر لبانش نشست .به نظر میرسید ........

هم از دست عزیزی که تو دنیا را جز برای او نمی

خواهی.هوا سرد است وبرف هم آهسته میبارد از بام

آسمان ودیگر در این دشت تنهائی من ،هیچ آهوئی نمی

خرامد .

آسمان اندیشه را باید گستراند ،باید به افق پرواز پرستو

ها نگریست جور دیگر باید دید .تمام هستی من پنجره

ایست که من از آن به جهان مینگرم ...

من از این پنجره و به اندازه ی این پنجره دنیای سفیدی

دارم ورنه دنیای دلم خاموشست .وتمام سبزه ها رنگ به

زردی می دهند چون برگ ریزان عمر من،و تمام زندگی

دمی میشود دمی که انسان از آن میمیرد و از آن دم زنده

میشود چون بهاران و در آن دم حیات به افق طلائی

میرسد.آنجا که تنها پاکی هاست برای دستان خالی

ومنتظر من.چشمانم امیدواری را مطرود میداند وچیزی

چون حیات را از من خواهد گرفت ومن بی صبرانه  به

انتظار او هستم وچون او نباشد غرور در این میان

متلاشی می گردد ، واین مرگست برای من.